gototopgototop
Thursday 23 October 2014
 

Συνέντευξη του εικαστικού καλλιτέχνη Γιάννη Ψυχοπαίδη στην ΕΝΩΣΗ ΕΠΤΑΝΗΣΙΩΝ ΕΛΛΑΔΑΣ

  Συνέντευξη του ζωγράφου και εικαστικού καλλιτέχνη Γιάννη Ψυχοπαίδη στη συνεργάτιδα της Ένω...

Μαρία Γεωργάτου - Η Κερκυραία της εθνικής ανσάμπλ 14 χρόνια μετά το Σύδνεϋ

      Μαρία Γεωργάτου - Η Κερκυραία της εθνικής ανσάμπλ   14 χρόνια μετά...

Δελτίο Τύπου 25/9/2014

    Αθήνα 25/9/2014     ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ   Το Δ.Σ. της  ΕΝΩΣΗΣ ΕΠΤΑ...

Έρευνα για την ανάδειξη υπεραιωνόβιου ελαιόδεντρου στην Κέρκυρα

    «Έρευνα για την ανάδειξη υπεραιωνόβιου ελαιόδεντρου στην Κέρκυρα» Για την Δημοσιογραφική ...

Συνέντευξη της Μαρίας Φαραντούρη στην "ΕΝΩΣΗ ΕΠΤΑΝΗΣΙΩΝ ΕΛΛΑΔΑΣ"

  Η Μαρία Φαραντούρη στην ΕΝΩΣΗ ΕΠΤΑΝΗΣΙΩΝ ΕΛΛΑΔΑΣ   Μαρία Φαραντούρη: «Με κάνει...

Κέρκυρα

 

 

Η Κέρκυρα είναι ένα από τα βορειότερα νησιά του Ιονίου Πελάγους. Βρίσκεται στην είσοδο της Αδριατικής Θάλασσας, κοντά στις Ηπειρωτικές ακτές. Οι βορειοανατολικές της ακτές πλησιάζουν αρκετά (περ. 2 χιλιόμετρα) της ακτές των Αγίων Σαράντα της Αλβανίας.
Έχει σχήμα μακρόστενο, πλατύτερο στο βόρειο τμήμα της, ενώ στενεύει προς το νότο. Τα παράλιά της έχουν συνολικό μήκος 217 χιλιόμετρα και σχηματίζουν αρκετούς όρμους και ακρωτήρια. Το έδαφός της είναι κυρίως ορεινό, ιδιαίτερα στο βόρειο τμήμα. Οι ξένοι την αποκαλούν Κορφού (αγγλ. Corfu), από τις δύο κορυφές που φαίνονται, καθώς πλησιάζει ο επισκέπτης στο νησί. Υψηλότερες κορυφές είναι αυτή του Παντοκράτορας (η αρχαία Ιστώνη, 914 μ.) και το Στραβοσκιάδι (849 μ.).

Είναι από τα πλέον πυκνοκατοικημένα νησιά της Μεσογείου με πυκνότητα πληθυσμού 193 κατοίκους ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο.

Η Πόλη της Κέρκυρας
Η πόλη της Κέρκυρας χαρακτηρίζεται από το έντονο Βενετσιάνικο στοιχείο, αλλά και από πολλές Αγγλικές και Γαλλικές επιρροές. Είναι κοσμοπολίτικη πόλη που αποπνέει μια αίσθηση αρχοντιάς, με κύρια αξιοθέατα τη μεγάλη πλατεία Σπιανάδα, που είναι η μεγαλύτερη πλατεία των Βαλκανίων, το Παλιό και το Νέο Φρούριο, το Δημαρχείο (Θέατρο Σαν Τζιάκομο), το Κανόνι, το Μον Ρεπό αλλά και τα Μουσεία Βυζαντινής και Μεταβυζαντινής Ιστορίας.
Ίσως το πιο φημισμένο της αξιοθέατο είναι το νησάκι μπροστά στο Κανόνι, που συνδέεται με αυτό μέσω μιας μικρής λωρίδας στεριάς, πάνω στο οποίο βρίσκεται η εκκλησία της Παναγίας των Βλαχερνών και το ξακουστό Ποντικονήσι. Πάνω στο μικρό αυτό νησάκι βρίσκεται μια μικρή εκκλησία του Παντοκράτορα, του 11ου ή 12ου αιώνα. Επίσης αξιόλογα κτίσματα είναι και τα Ανάκτορα Μιχαήλ και Γεωργίου, ένα από τα ωραιότερα ανάκτορα γεωργιανού ρυθμού που άφησε πίσω της η Αγγλοκρατία. Παραδοσιακά πιάτα της κερκυραϊκής κουζίνας είναι η «παστιτσάδα», το «σοφρίτο» και το «μπουρδέτο». Η πόλη της Κέρκυρας έχει πληθυσμό 28.185 κατοίκους (απογραφή 2001) και είναι ένα από τα πιο παλιά αστικά κέντρα της Ελλάδας. Πολιούχος της πόλης είναι ο Άγιος Σπυρίδων Τριμυθούντος, το άφθορο σκήνωμα του οποίου φιλοξενείται στον ομώνυμο ναό, ο οποίος αποτελεί έναν από τους πιο ιδιαίτερους που υπάρχουν. Κάθε χρόνο τον επισκέπτονται χιλιάδες επισκέπτες από όλα τα μέρη της Ελλάδας αλλά και πλήθος ξένων.

Ο Δήμος Κερκυραίων είναι ο πολυπληθέστερος Δήμος της Κέρκυρας, εφόσον περιλαμβάνει όλη την πόλη της Κέρκυρας, η οποία είναι και η πρωτεύουσα του Νομού της Κέρκυρας. Έχει Ενετικά Αρχοντικά, και τα κτίρια είναι υδροχρωματισμένα με το παραδοσιακό κερκυραϊκό χρώμα τής ώχρας. Έχει πλήθος εκκλησιών, οι σπουδαιότερες από τις οποίες είναι η Καθολική Μητρόπολη των Αγίων Ιακώβου και Χριστοφόρου, η Ανατολική Μητρόπολη της Παναγίας Σπηλιωτίσσης και η εκκλησία του Αγίου Σπυρίδωνος. Έχει ιστορικά κτίρια, όπως η Αγγλική Αρμοστεία, τα παλαιά ανάκτορα του Ταξιάρχου Μιχαήλ και Αγίου Γεωργίου, όπου στεγάζεται το μοναδικό στην Ελλάδα Σινοϊαπωνικό Μουσείο, το Λιστόν, το μέγαρο Καποδίστρια, το μητροπολιτικό μέγαρο, το μέγαρο τής Αναγνωστικής Εταιρείας Κερκύρας, το μέγαρο της παλαιάς Ιονικής Τράπεζας, το σημερινό Δημαρχείο, το περίφημο Θέατρο Σαν Τζιάκομο, το μέγαρο τής Ιονίου Βουλής, το μέγαρο τής Ιονίου Ακαδημίας, όπου στεγάζεται η Πρυτανεία τού Ιονίου Πανεπιστημίου.
Η πόλη διαθέτει όλες τις σύγχρονες υπηρεσίες, τράπεζες, αστυνομία, στρατολογία, δημοτικές υπηρεσίες, σταθμούς τηλεοράσεως και ραδιοφώνων, διεθνές λιμάνι κι αεροδρόμιο προσιτό σε κάθε είδους αεροσκάφους. Είναι έδρα του Ιόνιου Πανεπιστήμιου, της Νομαρχίας Κέρκυρας και της Περιφέρειας Ιόνιων Νησιών.

Αξιοθέατα
Εκτός πόλεως μπορεί να συναντήσει κανείς εξαιρετικές τοποθεσίες. Ανάμεσα στα αξιοθέατα της περιοχής ανήκει το Αχίλλειο, το παλάτι της βασίλισσας Ελισάβετ (Σίσσι), με το διάσημο γλυπτό «Αχιλλέας Θνήσκων» και τα υπέροχα έργα τέχνης, όπως τοιχογραφίες και πίνακες. Η περιοχή του Πέλεκα φημίζεται για τη θέα του ηλιοβασιλέματος που προσφέρει, ενώ στην Παλιοκαστρίτσα βρίσκεται το βυζαντινό φρούριο Αγγελόκαστρο. Παραλίες με ψιλή ξανθή άμμο συναντώνται στον Άη Γόρδη, τη Γλυφάδα, τη λίμνη Κορισσίων, τον Άγιο Γεώργιο των Πάγων, το Μαραθιά,τον Γαρδένο, την Κασσιώπη, το Σιδάρι, τη Ρόδα,την Αχαράβη, τον Αλμυρό, τη Δασιά, στην Παλαιοκαστρίτσα και σε άλλες περιοχές. Αλλά και χωριά στην ενδοχώρα της Κέρκυρας ασκούν μια γοητεία, όπως οι Σιναράδες, ο Άγιος Ματθαίος, οι Βαρυπατάδες, η Κορακιάνα, οι Γιαννάδες, οι Καρουσάδες, η Επίσκεψη,ο Χλωμός, ο Σπαρτύλας, η Λευκίμμη, πνιγμένα μέσα στο πράσινο.

Ιστορία της Κέρκυρας
Ευρήματα ανθρώπινης παρουσίας στην Κέρκυρα βρίσκουμε από την παλαιολιθική εποχή, αλλά και από την νεολιθική εποχή έχουν βρεθεί σε διάφορες περιοχές λείψανα. Από την ομηρική εποχή κατοικούσαν οι περίφημοι Φαίακες οι οποίοι ήταν Φοινικικής καταγωγής. Οι πρώτοι Έλληνες άποικοι που εγκαταστάθηκαν είναι από την Ερέτρια της Εύβοιας. Στο νησί ήδη κατοικούσαν Ιλλύριοι. Κατόπιν εγκαταστάθηκαν Κορίνθιοι με αρχηγό τον Χερσικράτη το 734 π.Χ. Μαζί με τη μητρόπολη της Κορίνθου ίδρυσε την Επίδαμνο, το σημερινό Δυρράχιο. Η Κέρκυρα, επειδή ήταν πιστή σύμμαχος της Αθήνας, αποτέλεσε και μια από τις αφορμές του Πελοποννησιακού πολέμου. Για μεγάλο χρονικό διάστημα έμεινε στην Κέρκυρα και ο Μέγας Αλέξανδρος στα νεανικά του χρόνια. Το νησί πολύ γρήγορα πέρασε στην κυριαρχία των Ρωμαίων κατά τη σταδιακή εξάπλωσή τους προς ανατολάς. Πλήθος βαρβάρων πέρασαν και λεηλάτησαν το νησί κατά τη διάρκεια της Βυζαντινής περιόδου λόγω του ότι ήταν προγεφύρωμα για τις απέναντι ηπειρωτικές ακτές και ήλεγχε την είσοδο της Αδριατικής. Βάνδαλοι, Οστρογότθοι, Μουσουλμάνοι από τις ακτές της νότιας Ιταλίας που ρήμαζαν στην κυριολεξία τις περιοχές αυτές πλήγωσαν την ειρηνική πορεία του νησιού στο χρόνο. Κατόπιν ακολούθησαν Νορμανδοί σκληροί βορειοευρωπαίοι που την εποχή εκείνη είχαν κατακτήσει τη νότια Ιταλία και Σικελία. Ο αρχηγός τους Γυισκάρδος κατέκτησε την Κέρκυρα. Μετά την κατάκτηση της Κωνσταντινούπολης από τους Φράγκους και τη διανομή των Βυζαντινών εδαφών από τους κατακτητές η Κέρκυρα περιήλθε στους Βενετούς, με διαστήματα επανάκτησής της από τους Έλληνες, αλλά και πάλι κατακτήθηκε από τους Ανδεγαύους το 1267. Επανήλθαν οι Βενετοί το 1386 και αρχίζει για την Κέρκυρα μια μακραίωνη περίοδος ενετοκρατίας που έδωσε το χρώμα και τον αέρα που ως σήμερα μπορούμε να διαπιστώσουμε. Αυτή την περίοδο το νησί γνώρισε μεγάλη ανάπτυξη και οικονομική ευημερία, η πόλη της Κέρκυρας βρισκόταν μέσα στο φρούριο, αλλά έξω είχε απλωθεί μια νέα πόλη ατείχιστη όμως, με αποτέλεσμα να είναι εκτεθειμένη σε κάθε είδους επιδρομές αλλοφύλων. Και για να αντιμετωπιστεί οποιαδήποτε εχθρική ενέργεια αποτελεσματικά, δημιουργήθηκε μια τεράστια έκταση μπροστά από το φρούριο η σημερινή πλατεία σπιανάδα. Το 1431 για πρώτη φορά εμφανίστηκαν Τούρκοι στο νησί και προσπάθησαν μάταια να το καταλάβουν.
Το φρούριο του Αγγελόκαστρου στην Κέρκυρα. Οι Βυζαντινές επάλξεις του Αγγελόκαστρου αντιστάθηκαν επιτυχώς στην Τουρκική πολιορκία του 1571
. Το 1537 Τούρκοι υπό τον τρομερό αρχηγό του στόλου Βαρβαρόσσα κατέστρεψαν την πόλη εκτός των τειχών και ρήμαξαν την κερκυραϊκή ύπαιθρο παίρνοντας 20.000 αιχμαλώτους. Το 1571 επανέρχονται οι Τούρκοι και πολιορκούν με μανία την πόλη χωρίς τελικά αποτέλεσμα, αλλά κατέστρεψαν το νησί από άκρον εις άκρου. Ύστερα από αυτά τα γεγονότα η Βενετία τειχίζει τη νέα πόλη με το λεγόμενο νέο φρούριο, προσπαθώντας να προστατέψει το νησί από τις επιδρομές των Τούρκων.
Το 1716 οι Τούρκοι επανήλθαν με πολυπληθή στρατό να καταλάβουν το νησί, αλλά με την πολύ καλή άμυνα και με την εποπτεία του στρατάρχη Σούλεμπουργκ και αυτή η πολιορκία δεν έφερε για τους Τούρκους τα ποθητά αποτελέσματα. Η Βενετία, παρότι άφησε ανεξίτηλα τη σφραγίδα της στην Κέρκυρα, δεν κατάφερε να την προστατέψει επαρκώς, γιατί έζησε μεγάλες σφαγές και καταστροφές από τις επιδρομές των Τούρκων. Το 1797 ως το 1799 η Κέρκυρα πέρασε στα χέρια των Γάλλων. Κατόπιν πέρασε σε μια ιδιότυπη Ρωσοτουρκική κατοχή,κάτω από τη διοίκηση των Ρώσων. Μετά από πολλές συζητήσεις μεταξύ των Τούρκων και Ρώσων αποφάσισαν να ιδρυθεί η Επτάνησος Πολιτεία.
Το 1807 ως και το 1814 επέστρεψαν οι Γάλλοι του Ναπολέοντα στην Κέρκυρα και κατά την διάρκεια της παρουσίας τους έδωσαν χρώμα και μια αίσθηση γαλλική στη πόλη. Με την κατάρρευση των αυτοκρατορικών Γάλλων του Ναπολέοντα, αγγλικός στρατός καταλαμβάνει την Κέρκυρα το 1815 και παρέμειναν εκεί ως το 1864, οπότε το νησί ενσωματώθηκε στην Ελλάδα μαζί με τα άλλα Επτάνησα.


Γεωγραφικός χάρτης
Έκταση: 591 τ. χλμ. ( 641 τ.χλμ. ολόκληρος ο νομός που περιλαμβάνει ακόμη τους Παξούς, τους Αντίπαξους και τα διαπόντια νησιά Οθωνοί, Μαθράκι και Ερεικούσσα )
Πληθυσμός Νομού: 111.975 κάτοικοι (απογραφή 2001)
Πρωτεύουσα: Κέρκυρα (28.185 κάτοικοι)
Ταχυδρομικός Κώδικας: 49100 ( Πόλη ) , 49080-49081-49082-49083-49084
Τηλεφωνικός Κωδικός: 26610 (Κεντρική Κέρκυρα), 26630 (Βόρεια Κέρκυρα), 26620 (Νότια Κέρκυρα)


Διοίκηση-πληθυσμός
Η Κέρκυρα ανήκει στην περιφέρεια Ιόνιων νησιών και το Νομό Κέρκυρας, που αποτελείται από το νησί μαζί με τα νησάκια Παξοί, Αντίπαξοι, Οθωνοί, Μαθράκι και Ερεικούσσα.
Η πόλη της Κέρκυρας είναι πρωτεύουσα του Νομού και της περιφέρειας Ιόνιων Νησιών.
Σύμφωνα με την απογραφή του 2001, το νησί είχε 107.879 κατοίκους. Χωρίζεται σε δώδεκα Δήμους, που είναι οι παρακάτω (σε παρένθεση ο πληθυσμός τους σύμφωνα με την απογραφή του 2001):

Δήμος Κερκυραίων (39.387)
Δήμος Αγίου Γεωργίου (4.958)
Δήμος Αχιλλείων (10.319)
Δήμος Εσπερίων (8.136)
Δήμος Θιναλίων με έδρα την Αχαράβη (5.512)
Δήμος Κασσωπαίων (2.787)
Δήμος Κορισσίων (5.206)
Δήμος Λευκιμμαίων (6.704)
Δήμος Μελιτειέων (6.690)
Δήμος Παλαιοκαστριτών (4.395)
Δήμος Παρελίων (7.197)
Δήμος Φαιάκων (6.488)

Υπάρχουν ακόμα ένας Δήμος και τρεις Κοινότητες, που έχουν την έδρα τους στα μικρά ομώνυμα νησιά:

Δήμος Παξών που περιλαμβάνει και τους Αντίπαξους (2.438)
Κοινότητα Ερεικούσσας (698)
Κοινότητα Μαθρακίου (297)
Κοινότητα Οθωνών (663)


Προσωπικότητες
Φιλομένα, Αγία Καθολικής Εκκλησίας
Γεράσιμος Μαρκοράς, ποιητής
Ιάκωβος Πολυλάς, λογοτέχνης
Ρένα Βλαχοπούλου, ηθοποιός
Άγγελος Γραμμένος, ηθοποιός
Αλεξία, πριγκίπισσα
Αλεξάνδρα, πριγκίπισσα
Γεώργιος, πρίγκιπας
Γεώργιος Σαμαρτζής, ζωγράφος
Μίαρης Κωνσταντίνος, καλλιτέχνης
Έλενα Άνγκρι, σοπράνο
Νανά Μούσχουρη, τραγουδίστρια
Άγγελος Γιαλλινάς, ζωγράφος
Βικέντιος Μποκατσιάμπης, ζωγράφος
Τόνια Καζιάνη, ηθοποιός
Οδυσσέας Κωστελέτος, σκηνοθέτης
Μάριος Φραγκούλης, τραγουδιστής
Άντζελα Γκερέκου, ηθοποιός και πολιτικός
Αγλαϊα Παπά, ζωγράφος
Λυκούργος Κογεβίνας, ζωγράφος
Γιώργος Κάρτερ, Λογοτέχνης
Σπύρος Πιζάνης, Ζωγράφος
Διονύσης Γραμμένος, μουσικός
Κώστας Δαφνής, Δημοσιογράφος, ιστορικός
Κώστας Γραμμένος, πανεπιστημιακός
Νίκος Κούρκουλος, ηθοποιός
Γεώργιος Θεοτόκης, πρωθυπουργός της Ελλάδας
Ιωάννης Θεοτόκης, πρωθυπουργός της Ελλάδας
Σπυρίδων Βάσης, πανεπιστημιακός
Ερνέστος Κάρτερ, ζωγράφος
Κατίνα Παπά, συγγραφέας
Γεράσιμος Χυτήρης, συγγραφέας
Ιωάννης Καποδίστριας, πρώτος κυβερνήτης της Ελλάδας
Σπυρίδων Λάμπρος, πρωθυπουργός της Ελλάδας - ιστορικός
Νικόλαος Μάντζαρος, μουσουργός
Σπυρίδων Σαμάρας, μουσουργός
Χρύσανθος Σαρλής, Δήμαρχος Κερκυραίων
Γιάννης Πιέρης, συγγραφέας
Σπυρίδων Ξύνδας, μουσουργός
Σωτήρης Μικάλεφ, Δήμαρχος Κερκυραίων
Δημήτριος Δαπέργολας, μουσουργός
Σπυρίδων Γραμμένος, δικηγόρος
Έκτορας Γιαλοψός, Αξιωματικός Π.Ν.
Βίκτωρ Δούσμανης,ήρωας βαλκανικών πολέμων
Ξενοφών Στρατηγός, υποστράτηγος - πολιτικός
Σπύρος Σουρτζίνος, ζωγράφος
Κόρε. Ύδρο., μουσικό συγκρότημα
Σάκης Ρουβάς, τραγουδιστής
Θεόδωρος Στεφανίδης, ποιητής
Σπύρος Μέριανος, ηθοποιός
Θόδωρος Έξαρχος, ηθοποιός
Δημήτρης Μπάνος, ηθοποιός
Δημήτρης Κονιδάρης, λογοτέχνης
Περικλής Παγκράτης, λογοτέχνης
Νίκος Κατωμέρης, ηθοποιός
Αλέκος Μάνδυλας, ηθοποιός
Έκτωρ Καλούδης, ηθοποιός
Μάρα Κανταρέλη, ηθοποιός
Σπύρος Κατσίμης, ποιητής
Φάνης Κούρκουλος, ηθοποιός
Χρήστος Σάββας, ηθοποιός
Φελίτσε Μπεάτο, φωτογράφος - πολεμικός αναποκριτής
Θωμάς Φλαγγίνης, λόγιος - ευπατρίδης
Κίμων Κουλούρης, πολιτικός
Ναπολέων Ροδίτης, ηθοποιός
Πίτσα Κονιτσιώτη, ηθοποιός
Σπύρος Μισθός, ηθοποιός
Νίκος Δαφνής, ηθοποιός
Βασίλης Κούκουρας, ηθοποιός
Μανώλης Πουλιάσης, ηθοποιός
Φώτης Αρμένης, ηθοποιός
Κλειώ Δενάρδου, τραγουδίστρια
Μιχάλης Δεσύλλας, ηθοποιός-τραγουδιστής
Ρένα Παγκράτη, ηθοποιός-τραγουδίστρια
Σοφία Αλιμπέρτη, ηθοποιός
Κώστας Παγκράτης, ηθοποιός
Γιώργος Κατσαρός, μουσικοσυνθέτης
Γεράσιμος Λαβράνος, μουσικοσυνθέτης
Έλενα Βασιλάκη, ποιήτρια
Ίρις Κάρτερ, μονοδός
Φίλιππος, Δούκας του Εδιμβούργου
Λορέντζος Μαβίλης, ποιητής
Aλμπέρ Koέν, ελβέτος συγγραφέας
Βίκυ Λέανδρος, ελληνογερμανίδα τραγουδίστρια
Φαίη Ξυλά,ηθοποιός
Άγγελος Χρυσομάλης, ηθοποιός
Στέφανος Σγούρος, ζωγράφος
Ρένα Κρουαζιέ, ζωγράφος
Γιάννης Κούρκουλος, δήμαρχος Κερκυραίων
Ισαβέλλα Κογιεβίνα, ηθοποιός
Καπάδοχος Δημήτρης, Συγγραφέας - Ερευνητής
Ζυμάρης Δημήτρης, Ιστορικός
Αρκούδης Προκόπης, Αθλητής Στίβου - Μαραθωνοδρόμος

 


 

Κ Ε Ρ Κ Υ Ρ Α

Γιώργος Καπράνος
Συγγραφέας, πρ. Νομάρχης


Ταξίδι στην ιστορία
Περίεργος τόπος. Πολιτισμένος, τρυφερός αλλά και εκρηκτικός. Πείνα και όνειρα..μετά μουσικής. Φοβερός συνδυασμός που έδιωχνε τις ανασφάλειες. Η πιο χρησιμοποιημένη λέξη, ήτανε το «μπιστιού», προφανώς από το πίστωση, το «βερεσέ» δηλαδή. Οι Κερκυραίοι χρωστούσανε, τη σοδιά τους, τη δουλειά τους, την ύπαρξη τους και μονίμως τους λείπανε τα όβολα, για να βάλουνε ένα καινούργιο σκουτί [ρούχο] απάνω τους. Αυτά που δεν χρωστούσανε σε κανένα μαρκάντε [έμπορο] και τοκογλύφο, ήτανε η «άγια βουρλισιά» που κουβαλούσανε στα γονίδια τους και ο ρομαντισμός που φώτιζε τη δύσκολη ζωή τους...


Από το βιβλίο: «Ο νιοράντες και άλλες κορφιάτικες κωμικο-τραγικές ιστορίες», του Γιώργου Καπράνου.
Δεν υπάρχει κανένας άλλος τόπος στην Ελλάδα που να δέχτηκε τόσες εναλλαγές πολιτισμών, επιδράσεων και ξένης κυριαρχίας, ανάλογες  μ’ αυτές που πέρασαν διαχρονικά από τα νησιά του Ιονίου.
Ίσως σε όλο τον πλανήτη να μην υπάρχει άλλο παρόμοιο φαινόμενο εναλλαγής εξουσιών, σ’ αυτή την έκταση καθώς και διαμόρφωσης του πολιτισμού, αλλά και του χαρακτήρα του λαού, όσο σ’ αυτή την περιοχή της πατρίδας μας
Ας κάνουμε  μια βόλτα λοιπόν στο παρελθόν και ας προσπαθήσουμε να καλύψουμε τα μακρινά ιστορικά κενά, με την μαγεία του μύθου.  Με τη βοήθεια της «μηχανής» του χρόνου θα επιχειρήσουμε ένα γοητευτικό ταξίδι σε ένα κατά κυριολεξία  μαγευτικό νησί, την Κέρκυρα. Ο Όμηρος την  αναφέρει μάλλον με το όνομα Σχερία, η, νησί των Φαιάκων.  Όνομα πασίγνωστο από την επιστροφή του Οδυσσέα στην Ιθάκη.
Αλλά αυτό το νησί σύμφωνα με την παράδοση έγινε και τόπος σωτηρίας για τους Αργοναύτες όταν έφτασαν εκεί κυνηγημένοι από τους Κόλχες, μετά την αρπαγή του χρυσόμαλλου δέρατος.  Υπάρχουν και άλλοι μύθοι γ’ αυτόν τον πανάρχαιο τόπο, κυρίαρχοι όμως είναι αυτοί που αναδεικνύουν την ικανότητα και τη ναυτοσύνη των κατοίκων του νησιού. Χαρακτηριστικό μάλιστα στοιχείο που έρχεται από τα βάθη των χιλιετηρίδων, είναι η «απήδαλος ναύς». Το σκάφος χωρίς πηδάλιο που αποτελεί το έμβλημα της Κέρκυρας μέχρι σήμερα.
Εγκαταλείποντας όμως τη γοητεία των μύθων, ερχόμαστε στην εποχή που μετράει η «γηραιά κυρία», η Ιστορία. Αυτή η φυγή  θα μας φέρει αντιμέτωπους με πολέμους, επιθέσεις, θανάτους, σφαγές, καταστροφές, εναλλαγές δεσποτών και κυριάρχων, σε βαθμό που όπως πιστεύω δεν έχουν προηγούμενο στην Ευρωπαϊκή ιστορία.
Ας κάνουμε μια βόλτα λοιπόν στο παρελθόν και ας προσπαθήσουμε να καλύψουμε τα ιστορικά γεγονότα που διαμόρφωσαν τη ζωή και τους χαρακτήρες των κατοίκων των νησιών του Ιονίου.
Για  την Κέρκυρα ανοίγει η αυλαία της ιστορικής αναφοράς, από την εποχή της Κορινθιακή Αποίκηση. [734-229 π.χ.]
Η πόλη τότε βρισκόταν στη σημερινή περιοχή Κανόνι, -απέναντι στο ποντηκονήσι- και έφθανε προχωρώντας παράλληλα από την λίμνη Χαλικιόπουλου μέχρι το σημερινό Μόν  Ρεπό. [Παλαιόπολη].
Η ραγδαία ναυτική και οικονομική ανάπτυξη, έφερε μεγάλη δύναμη και το στοιχείο της αμφισβήτησης, καθώς και την ανοικτή ρήξη με την Κορινθιακή μητρόπολη. Την αμφισβήτηση της Κορινθιακής κυριαρχίας ακολούθησαν ξεσηκωμοί και δύο ναυμαχίες με αντίπαλους τους Κορίνθιους. [664 π.χ και 432 π.χ.]
Ο Πελοποννησιακός πόλεμος έφερε την Κέρκυρα κοντά στους Αθηναίους, με αποτέλεσμα, το 376 π.χ. να προσχωρήσουν στην Αθηναϊκή Συμμαχία. Αυτό είχε σαν συνέπεια τον εμφύλιο πόλεμο μεταξύ Δημοκρατικών και Ολιγαρχικών.  Και το χειρότερο για το λαό, ήρθε με την εκδίκηση της Σπάρτης το 373 π.χ., με σφαγές και καταστροφές. Την εποχή εκείνη η Κέρκυρα, αποτελούσε τη δεύτερη ναυτική δύναμη μετά την Αθήνα και ας το τονίσουμε αυτό ιδιαίτερα, την πρώτη Δημοκρατία στον τότε Ελλαδικό χώρο.
Μετά από εσωτερικές αναστατώσεις, εμφύλιους πολέμους και εξωτερικές επιθέσεις, η Κέρκυρα ακολουθεί την παρακμή του συνόλου των Ελληνικών κρατών της εποχής και παραδίνεται αμαχητί και με τη θέληση της στους νέους ισχυρούς, τους Ρωμαίους, το 229π.χ.    Οι κατακτητές  ανέλαβαν μια και μόνη δέσμευση σε αντιστάθμισμα της οικειοθελούς υποταγής.  Να προστατεύουν το νησί από τις λεηλασίες και τις επιδρομές από οποιαδήποτε προέλευση. Το καθεστώς αυτό κράτησε περίπου τέσσερις αιώνες, μέχρι την παρακμή της Ρωμαικής αυτοκρατορίας.  Στο διάστημα αυτό αυξάνονται πολλαπλασιαστικά οι επιδρομές βαρβαρικών λαών, με αποτέλεσμα τις συνεχείς καταστροφές. Ο στόλος των Βανδάλων το 455 π.Χ., φέρνει μεγάλες καταστροφές. Μετά από 45 χρόνια ακολουθούν οι Γότθοι, όπου από τις επιθέσεις τους καταστρέφεται η ύπαιθρος και η πόλη ξεθεμελιώνεται κυριολεκτικά. Η πόλη χτίστηκε ξανά, πάνω στο βράχο με τις δύο κορφές.  Στη θέση του σημερινού Παλαιού Φρουρίου. Από εκεί και η ονομασία Κορφοί, που απέκτησε το νησί αργότερα.


ΒΥΖΑΝΤΙΟ και ΚΕΡΚΥΡΑ
Με τη διαίρεση του Ρωμαϊκού κράτους σε Ανατολικό και Δυτικό, οι ηγεμόνες του Ανατολικού Ρωμαϊκού κράτους είχανε τον τίτλο: «Βασιλείς των Ρωμαίων». Ως επίσημη γλώσσα του κράτους, θεσπίστηκε η Λατινική. Δεν υπήρξε όμως στον Ελληνικό χώρο ευνοϊκό κλίμα για τη Λατινική γλώσσα. Η απόφαση για την επιβολή της υποχώρησε στην πράξη και τη θέση της πήρε η Ελληνική. Καθοριστική μάλιστα για την ιστορία της Κέρκυρας, ήταν η απόφαση του Λέοντος Ισαύρου το 733, να αφαιρέσει την Εκκλησία της Δυτικής Ελλάδας, [Ιλλυρία, Ήπειρος, Κέρκυρα], από την θρησκευτική εξουσία του Πάπα και να την παραχωρήσει στον πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως. Η Κέρκυρα υπό την εξουσία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, δεν ευτύχησε να βρει προστασία.  Αντίθετα αντιμετώπισε βαρύτατη φορολογία λόγω των μακροχρόνιων πολέμων του Βυζαντίου και της ανάγκης για τεράστια φορολόγηση των επαρχιών.  Οι επιδρομές και οι λεηλασίες σε βάρος του νησιού δεν σταματούσαν και η Αυτοκρατορία έσπευδε μετά από κάθε υποδούλωση της Κέρκυρας να την απελευθερώνει για να μη χάνει το προϊόν των φόρων και όχι για να τηρήσει τους όρους και τις συμφωνίες. Η δυσαρέσκεια και η αγανάκτηση των Κερκυραίων από  την αδυναμία της Αυτοκρατορίας να τους προστατέψει αποτελεσματικά και η οικονομική καταστροφή από την κατάσταση αυτή, πυροδότησε δυσάρεστο κλίμα μεταξύ των δύο πλευρών.   Αμέτρητες ήταν οι επιδρομές και καταστροφές σε βάρος του νησιού.   Σικελοί,  Σαρακηνοί, πολυετείς επιδρομές του Νορμανδού ηγεμόνα Γουισκάρδου , επιδρομές Σταυροφόρων για λεηλασία, κατά την πορεία τους για την Παλαιστίνη το 1103 προκαλούσαν συνέχεια τρόμο και ερήμωση στο νησί.
Σημαντικός σταθμός στις αλλεπάλληλες επιδρομές και κατακτήσεις, αποτέλεσε η κατάκτηση της Κέρκυρας από τον Νορμανδό Βασιλιά της Σικελίας, Ρογήρο το 1147.
Θεωρείται αυτή η κατάκτηση ως χαρακτηριστική λόγω της αντίστασης των Κερκυραίων  βάρος των Βυζαντινών, όταν ο Αυτοκράτορας Κομνηνός προσπάθησε να την επανακτήσει μετά από διετή πολιορκία.  Οι Κερκυραίοι στάθηκαν στο πλευρό των Νορμανδών, λόγω την καλύτερης συμπεριφοράς τους. Στα χρόνια που ακολούθησαν πολυάριθμες ήταν  εναλλαγές κατακτητών. Σικελοί, κοινοί πειρατές που έφεραν ψευδώς τον βαρύγδουπο τίτλο των Φράγκων ιπποτών, Γενοβέζοι πειρατές που οδήγησαν την Κέρκυρα σε σύνδεση με το κράτος της Γένοβας.
Η ανάπαυλα αυτή δεν κράτησε πολύ. Η ανάπαυλα αυτή δεν κράτησε πολύ. Το 1267 ο βασιλιά της Νεάπολης Κάρολος κατέλαβε την Κέρκυρα. Μ’ αυτόν  τον κυρίαρχο και μεγάλο διώκτη, έφτασαν δύσκολες μέρες για τον Ελληνισμό και την Ορθοδοξία. Είχε σκοπό να εκλατινίσει το νησί και να υποχρεώσει τους κάτοικους να αποδεχθούν ότι εκείνος πίστευε. Οι διώξεις και οι πιέσεις έφεραν ένα σημαντικό αποτέλεσμα, αντίθετο από τις επιδιώξεις του Καρόλου. Βοήθησαν στην διαμόρφωση της Ελληνορθόδοξης συνείδησης του λαού. Λειτούργησε ένα παγκόσμιο και δοκιμασμένο αξίωμα.  «Η δράση φέρνει πάντα αντίδραση». Η ίδια η ζωή και η ιστορία δικαιώνουνε το αξίωμα. Παρά τις επιδράσεις, τα ρεύματα πολιτισμών, τις διώξεις και τις επιρροές, οι Κερκυραίοι έμειναν πιστοί στον Ελληνισμό και την Ορθόδοξη πίστη.


ΕΝΕΤΟΚΡΑΤΙΑ
Καθοριστικός παράγοντας για την πολιτιστική, πολιτική και κοινωνική πορεία του τόπου, υπήρξε ο 14ος αιώνας, πριν απ’ το τέλος του.
Μετά από αλλεπάλληλες προτάσεις των Βενετών, που άρχισαν το 1314 προς τον τότε ηγεμόνα Φίλιππο, για εξαγορά του νησιού, αλλά  κυρίως η προσέγγιση των Βενετών με φιλικές διαθέσεις σε μεγάλες ομάδες  Κερκυραίων, δημιούργησαν  ευνοϊκό κλίμα υπέρ τους. Οι Κερκυραίοι είχανε τη διαβεβαίωση πως το νησί τους θα είχε θέση συμμάχου και όχι υποτέλειας  Αυτή η προσέγγιση έπαιξε σημαντικό ρόλο και έγινε εύκολα κατορθωτή η κυριαρχία των Βενετών.  Άρχοντες και λαός είπανε καλώς ήρθες  στην Ενετοκρατία, που  ρίζωσε για τα καλά.  Η κυριαρχία τους κράτησε από το 1386 έως το 1797.  Δηλαδή 411 ολόκληρα χρόνια.  
Οι Ενετοί κατόρθωσαν με τη διπλωματία, τον φιλελληνισμό τους, την ειρηνική προσέγγιση, αλλά και με την παραχώρηση εξουσιών στους Κερκυραίους, να εδραιωθούν στην συνείδηση μεγάλου μέρους του πληθυσμού. Όταν βεβαίως λέμε πως παραχώρησαν εξουσίες, καλό είναι να διευκρινίσουμε πως τις εξουσίες τις έδωσαν στην τάξη των Ευγενών, που οι ίδιοι και για τους δικούς τους λόγους δημιούργησαν και καθιέρωσαν. Το πολίτευμα ήταν απολύτως αριστοκρατικό και φεουδαρχικό. Οι ευνοούμενοι πολίτες από cittadini, έγιναν nobili. Οι Ευγενείς ήτανε γραμμένοι στο Λίμπρο Ντ’ Όρο και μαζί με τους Ενετούς κυβερνούσαν. Κάθε χρόνο μάλιστα αυτοί εξέλεγαν ένα 150μελές Συμβούλιο που χορηγούσε στα μέλη του Σώματος,-του Corpo di Nobili-- των ευγενών, προνόμια. [Εκμετάλλευση γης, διανομή κληρονομουμένων αξιωμάτων, κλπ]. Η αστική τάξη ήταν η basso popolo, που διαχωρίστηκε με τον καιρό, σε civili και popolari. Στην κατώτερη κοινωνική βαθμίδα, υπήρχε η plebaglia. [Η πλέμπα που λέμε μέχρι σήμερα, ο χύμα όχλος].
Η λειτουργία της Δημόσιας Διοίκησης, είχε παραχωρηθεί στους ντόπιους Ευγενείς. Τη δικαστική εξουσία κρατούσαν οι Βενετοί, με τον  Βάιλο και δύο βοηθούς του. Τη στρατιωτική εξουσία ασκούσε ο Προνοητής, -Βενετός- και όλοι αυτοί, λογοδοτούσαν στον Γενικό Προνοητή Θαλάσσης.   Αυτός είχε την έδρα του στην Κέρκυρα και αποτελούσε την ανωτάτη αρχή της περιοχής.    Ο λαός όμως, -το πόπολο-, δεν είχε δικαιώματα.  Στέναζε και υπέφερε.   Αλλά, όπως και να το πει κανείς, αυτά δεν είχανε καμία ομοιότητα με τον Τουρκικό ζυγό που μετά από λίγο, το 1453 θα εξαφάνιζε το Βυζάντιο και θα υποδούλωνε τον Ελληνισμό. Η Βενετία στα 411 χρόνια της κατοχής της, προστάτεψε τα συμφέροντα της και την κυριαρχία της στα Επτάνησα.  Αλλά και οι κάτοικοι βρήκανε στήριγμα και προστασία από τις επιδρομές και τις λεηλασίες που τους καταπονούσαν. Το «πόπολο» παρά το γεγονός ότι δεν είχε απέναντι του τους Τούρκους, αλλά τους πολιτισμένους Βενετσιάνους, δεν είχε καθόλου ευτυχισμένη και ήρεμη ζωή. Οι τοπικοί άρχοντες, η ολιγαρχία που είχαν εγκαταστήσει οι Βενετσιάνοι, υπηρετούσαν πιστά τους εντολοδόχους τους.  Παράλληλα φρόντιζαν με πάθος για τα συμφέροντα τους και υπεράσπιζαν με τρόπο σκληρό τα δικαιώματα τους. Σε πολλές περιπτώσεις ήταν πολύ σκληρότεροι από τους ξένους κυρίαρχους. Πολιτική, διοίκηση, οικονομία και προνόμια, όλα τα κρατούσαν για την τάξη τους. Μετά μάλιστα από τις δύο καταστροφικές πολιορκίες των Τούρκων το 1538 και του 1571, για να συμπληρωθούν τα κενά στην πλευρά των ευγενών, οι επικυρίαρχοι Βενετσιάνοι έγραψαν στο λίμπρο ντ’ όρο πάμπολλες οικογένειες. Αυτοί που ανήκαν στην αστική τάξη του νησιού και δεν τους συμπεριέλαβαν στην τάξη των ευγενών και που έμειναν έξω από το ποθητό λίμπρο, άρχισαν να προκαλούν πολλά προβλήματα.  Αποτέλεσμα να παρασύρεται ο λαός και να  δημιουργούνται αναστατώσεις. Αυτές οι αναστατώσεις εξελίσσονταν σε στάσεις και λουτρά αίματος για το λαό. Οι στάσεις αυτές, επαναλαμβάνονταν μέχρι και το τέλος του 17ου αιώνα. Μέχρι το τέλος της κυριαρχία των Βενετών και της νέας αλλαγής κυριάρχων.


Η ΣΕΙΡΑ ΤΩΝ ΓΑΛΛΩΝ
Το 1797 ήρθε η ώρα να πνεύσει ο άνεμος της Γαλλικής επανάστασης και ο αέρας έφερνε το σύνθημα  «Ελευθερία – Ισότητα- Αδελφότητα». Αυτό το καινούργιο που σάρωνε την Ευρώπη έφθασε και στη Βενετία σαν δύναμη ανατροπής. Οι Γάλλοι αφού νίκησαν τους Αυστριακούς, έφθασαν στη Βενετία. Ανέτρεψαν το καθεστώς της αριστοκρατίας, κατάργησαν το πολίτευμα της και ίδρυσαν προσωρινό Δημαρχείο.
Όπως είναι φυσικό τα γεγονότα αυτά, προκάλεσαν κατακλυσμιαίες αλλαγές στα Ιόνια Νησιά. Η κατάσταση ήταν εκρηκτική και ο Γενικός Προνοητής έχασε κυριολεκτικά τον έλεγχο.  Οι ταραχές, με αρχή την Κέρκυρα, εξαπλώθηκαν με αστραπιαία ταχύτητα σε όλους τους τόπους της Βενετσιάνικης κυριαρχίας. Η απήχηση που είχε στον Κερκυραϊκό λαό, αλλά και ευρύτερα στα Ιόνια Νησιά, το μήνυμα της Γαλλικής επανάστασης είναι εύλογη. Υπήρχε πρόσφορο έδαφος. Οι Γάλλοι είχανε οργανώσει υπέρ τους πολλούς αστούς, χωρικούς, αλλά και πολλούς νέους ευγενείς, που είχανε μαγευτεί από τις ιδέες της επανάστασης. Έτσι γίνεται πάντα.  Η απογοήτευση έρχεται αργότερα. Είναι μάλιστα ανάλογη σε ένταση με τη θέρμη της αρχικής αποδοχής.

Τα φρούρια και η πόλη της Κέρκυρας γνώρισαν τη Γαλλική παρουσία στις 19 Ιουνίου του 1797.  Τη μέρα αυτή έγινε η απόβαση των Γάλλων με την ηγεσία του στρατηγού Ζεντιλί.  Οι αρχές και η υψηλή κοινωνία των ευγενών Κερκυραίων της Ενετοκρατίας, δέχτηκαν τους Γάλλους με τυπική ψυχρότητα. Το «πόπολο» όμως, ο απλός λαός, τους δέχτηκε με μεγάλο ενθουσιασμό. Ιδιαίτερα όταν ο αντιστράτηγος Άνσελμο Ζεντιλί με διάγγελμα του, καταργεί το Αριστοκρατικό πολίτευμα και τα προνόμια του και εγκαθιστά το Δημοκρατικό πολίτευμα, ο λαός ένιωσε πως τα πάντα αλλάζουν. Όμως στην καθημερινή πρακτική τα πράγματα δεν ήταν ρόδινα και ανάλογα με τις κοσμοθεωρίες που έφεραν μαζί τους οι Γάλλοι. Η φορολογία που όρισαν ήταν δυσβάστακτη.  Η υπεροψία, η κακή συμπεριφορά των κατακτητών και η περιφρόνηση της Ορθοδοξίας, έφεραν τα πρώτα σύννεφα δυσφορίας του λαού. Οι ευγενείς και η ηγεσία της Εκκλησίας, είδαν σαν μεγάλη ευκαιρία ανατροπής του ευνοικού κλίματος υπέρ των Γάλλων, αυτή την ίδια  τη συμπεριφορά τους. Σφοδρή επιθυμία τους ήταν η κατάληψη των νησιών από τους Αυστριακούς και η επαναφορά των προνομίων και του αριστοκρατικού καθεστώτος. Οι επιδιώξεις τους όμως δεν καρποφόρησαν.  Τον  Οκτώβριο του ίδιου χρόνου οι Γάλλοι και οι Αυστριακοί υπέγραψαν συνθήκη με την οποία τα Ιόνια νησιά χρεώθηκαν στην Γαλλική κυριαρχία. Μετά την υπογραφή της συνθήκης, οι Γάλλοι κυρίαρχοι των νησιών, έχτισαν το διοικητικό τους σύστημα. Σύστησαν Κεντρικές Διοικήσεις, με τους νομούς ανεξάρτητους μεταξύ τους.  Όλοι υπάγονταν στο Γαλλικό Κράτος που το αντιπροσώπευε Γάλλος Διοικητικός Επίτροπος. Στο νομό της Κέρκυρας, περιλαμβάνονταν οι Παξοί, η Λευκάδα και η Πάργα. Υπήρξε και η μέχρι σήμερα ισχύουσα διαίρεση του Νομού, σε Δήμους και το σύνολο του νομού μοιράστηκε σε 12 υπηρεσίες. Ο Ιάκωβος Κομεϋρά, ορίστηκε πρώτος Γενικός επίτροπος ένα χρόνο μετά την κατάληψη των Ιονίων νήσων από τους Γάλλους. Ο στρατηγός Ζεντιλί, αντικαταστάθηκε το 1797 από τον στρατηγό Σαμπώ στην θέση του Στρατιωτικού Διοικητή.   Παρά τα λάθη και την αψυχολόγητη διακυβέρνηση των Γάλλων, που συνεχώς προκαλούσαν το δημόσιο και θρησκευτικό συναίσθημα των κατοίκων, πραγματοποίησαν και σημαντικό έργο κατά την διάρκεια της κατοχής τους στην Κέρκυρα και γενικότερα στα Επτάνησα. Η Δημόσια εκπαίδευση και η ενίσχυση της, καθώς και η ίδρυση της πρώτης Δημόσιας Βιβλιοθήκης στο νησί, εμπλουτισμένης με 5000 περίπου βιβλία, συμπληρώθηκε με ένα άλλο έργο.  Αυτό που ολοκλήρωσε την πνευματική πρόοδο του τόπου.  Ίδρυσαν το πρώτο τυπογραφείο που λειτούργησε στο νησί και στον Ελλαδικό χώρο γενικότερα. Τα αρνητικά όμως βάραιναν περισσότερο.  Η επιμονή των Γάλλων να φορτώνουν τους Κερκυραίους με τις υπερβολικές δαπάνες που τους προκάλεσε ο πόλεμος με τους αντιπάλους τους στον Ευρωπαϊκό χώρο, τους έφεραν σε ανοικτή σύγκρουση με τους κατοίκους. Στη συγκεκριμένη αυτή περίοδο, γεννήθηκε η συμμαχία της Ρωσίας με την Τουρκία εναντίον των Γάλλων. Έστειλαν λοιπόν τους στόλους τους για να εκδιώξουν τους Γάλλους από τα Ιόνια νησιά. Η εξέλιξη αυτή έφερε ξεσηκωμό των Κερκυραίων. Πιέζουν τους Γάλλους, -όπλα υπήρχαν άφθονα στο νησί- και τους υποχρεώνουν να κλειστούν στα φρούρια. Στην ύπαιθρο επικρατούσε απόλυτη αναρχία. Το συσσωρευμένο μίσος των χωρικών, εναντίον των «αρχόντων»,  εκδηλώνεται με δολοφονίες σε βάρος τους και λεηλασίες των περιουσιών τους. Στα χωριά τα πνεύματα ήταν εκρηκτικά και σαφώς υπέρ των Ρώσων. Αυτό γίνεται πάντα στους καταπιεσμένους λαούς. Είναι έτοιμοι να ζητωκραυγάσουν υπέρ του νέου αυθέντη. Αυτόν θέλουν να τον βλέπουν ως σωτήρα τους.  Ελπίζουν ότι τελειώνουν  τα βάσανα που τους έφερε ο προηγούμενος δυνάστης, αλλά συνήθως απογοητεύονται.
Οι συμφωνίες, οι συμμαχίες και οι εξελίξεις στον κόσμο των ισχυρών, προκάλεσε καινούργιες αλλαγές στα Επτάνησα., Έτσι, Ο Ρωσοτουρκικός στόλος φθάνει τον Νοέμβριο του 1799 στην Κέρκυρα.   Οι επικεφαλείς ναύαρχοι ζητούν την άμεση παράδοση του νησιού. Η απαίτηση τους απορρίπτεται, με αποτέλεσμα μια τετράμηνη πολεμική σύγκρουση, να καταλήξει σε παράδοση του νησιού στους επιτιθέμενους.
Οι Γάλλοι αποχωρούν και η διοίκηση αναλαμβάνεται από τον Ρώσο ναύαρχο Ουζάκωφ και τον Τούρκο ναύαρχο Κατήρ Μπέη. Η πρώτη ενέργεια του Ουζάκωφ, ήταν η αποκατάσταση της τάξης των Ευγενών και η συγκρότηση προσωρινής κυβέρνησης από αυτούς, με συμβολική έως ασήμαντη, τη συμμετοχή της μεσαίας τάξης. Τον Απρίλιο του 1800 με απόφαση του Ουζακώφ, που φέρει και την υπογραφή και του Τούρκου ναυάρχου Μπέη, έγινε η συνένωση όλων των νησιών του Ιονίου σε μία ανεξάρτητη Ελληνική Πολιτεία, με πρωτεύουσα την Κέρκυρα. Σ’ αυτήν είχε την έδρα της η κεντρική κυβέρνηση. Η νέα αυτή κρατική οντότητα πήρε το όνομα, «Επτάνησος Πολιτεία». Η Πολιτεία αυτή αναγνωρίστηκε ως ανεξάρτητο κράτος από όλες τις μεγάλες δυνάμεις της εποχής, που φρόντισαν αμέσως να ανοίξουν πρεσβείες τους στην Κέρκυρα. Αντίστοιχα, πρεσβείες της νέας Πολιτείας άνοιξαν στις πρωτεύουσες των μεγάλων δυνάμεων. Η Σημαία του νέου κράτους είχε φόντο κυανό. Απεικονιζόταν το λιοντάρι του Αγίου Μάρκου, όπου με το μπροστινό του πόδι κρατούσε το ευαγγέλιο με το σταυρό.  Επίσης, παραπλεύρως είχε απεικόνιση με επτά λόγχες δεμένες  με μια κορδέλα, η οποία είχε χαραγμένο το έτος ίδρυσης του νέου κράτους, το 1800. Όμως η κυβέρνηση της Επτανήσου, δεν συμμορφώθηκε ποτέ με έναν όρο που της είχε τεθεί.  Να φέρει δηλαδή η σημαία και το τουρκικό μισοφέγγαρο με το αστέρι. Μόνο στην καταβολή συμβολικού φόρου υποτέλειας, το γνωστό χαράτσι, ανταποκρίθηκαν.
Ο λαός των Ιονίων νήσων και στην προκειμένη περίπτωση οι Κερκυραίοι μπορεί να είχαν Γερουσία με ντόπιους πολιτικούς για να τους διαφεντεύουν, μπορεί να είχαν πρόεδρο της Γερουσίας Κερκυραίο το Γεώργιο Θεοτόκη, αλλά αυτός ήταν ευγενής και Κόντες. Ο απλός άνθρωπος, ο μη ευγενής έχασε όλα τα πολιτικά του δικαιώματα. Δικαιώματα που του είχαν παραχωρήσει οι Γάλλοι. Όταν λοιπόν μετά την εγκατάσταση της Γερουσίας, οι στόλοι Ρώσων και Τούρκων αναχώρησαν από το νησί, έγινε μεγάλος ξεσηκωμός. Οι «ποπολάροι»,- ο λαός-, εξεγέρθηκε και ακολούθησαν μέρες μεγάλης αναρχίας, σκληρότητας, λεηλασίας, εμπρησμών και φόνων. Τη νομιμότητα της εξουσίας έρχεται να την αποκαταστήσει στρατός και στόλος, υπό τον Κόμη Μοντσενίγο, κατόπιν διαταγής των Ρώσων. Ο Κόμης ήταν Ζακυνθινός και γνώριζε καλά τα προβλήματα και τις ευαισθησίες του λαού. Ανανέωσε τη Γερουσία και ψηφίστηκε από αυτήν νέο Σύνταγμα το 1803. Με αυτό, η «Επτάνησος Πολιτεία» θεσπίστηκε ως μία και Αριστοκρατική. Το θρήσκευμα της, Ορθόδοξο Ανατολικό. Η πρόοδος, η πνευματική ανάπτυξη, όπως και τα ανθρώπινα δικαιώματα, που ως ιδέα πρωτόγνωρη  έφεραν οι Γάλλοι, περιέπεσαν σε νάρκη.  Επέστρεψε η κυριαρχία των Αριστοκρατών, των Αρχόντων, που έλεγαν και ακόμη λένε οι ντόπιοι. Μετά από λίγα χρόνια, το σκηνικό και πάλι άλλαξε. Ότι συνέβαινε στη διεθνή σκηνή, στις σχέσεις των κρατών, στα πολεμικά αποτελέσματα, στις νίκες και στις ήττες των εμπολέμων στον Ευρωπαϊκό χώρο, είχανε άμεση επίδραση και αλλαγές κατοχής στα Ιόνια Νησιά. Έτσι, τον Ιούλιο του 1808, μετά την υπογραφή συμφωνίας μεταξύ Γαλλίας και Ρωσίας, τα νησιά του Ιονίου επιστρέφουν και πάλι στην κυριαρχία των Γάλλων. Μετά από ένα μήνα ο Γαλλικός στόλος και στρατός, με τον στρατηγό Μπερθιέ αποβιβάζονται και καταλαμβάνουν την Κέρκυρα. Αμέσως καταργείται η αυτοτελής Ιόνιος Πολιτεία. Καταργείται το  αριστοκρατικό Σύνταγμα και ορίζονται τα νησιά ως Γαλλικές Επαρχίες. Στη συνέχεια φτάνει στην Κέρκυρα και αντικαθιστά στον Μπερθιέ ένας άλλος στρατηγός, που διακρινόταν για την ευφυΐα και την διπλωματικότητα του, ο Δονζελώ.
Ο στρατηγός Δονζελώ με τις ενέργειες του άλλαξε ριζικά τις δυσάρεστες εντυπώσεις και μνήμες από την προηγούμενη Γαλλική κατοχή. Με απόφαση του διατηρήθηκε η Γερουσία.  Οι αποφάσεις βέβαια της οποίας για τα είναι ισχυρές, έπρεπε να έχουν και την συγκατάθεση του Αυτοκρατορικού Επίτροπου. Πρόεδρος αυτής της Γερουσίας εκλέχθηκε ο Εμμανουήλ Θεοτόκης.
Στον κοινωνικό τομέα, άριστη ήταν η συμπεριφορά του Γάλλου στρατηγού και κατ’ επέκταση των στρατευμάτων του. Οι φιλικές του διαθέσεις βρήκανε ανταπόκριση στο λαό και κέρδισε τη συμπάθεια του. Υπήρξε μια ειρηνική εποχή.  Έγινε πραγματική κοσμογονία στον τομέα της παιδείας.  Με πρωτοβουλία Κερκυραίων και Γάλλων αξιωματούχων, ιδρύθηκε το επιστημονικό σωματείο με τίτλο, «Ιόνιος Ακαδημία».
Με ενέργειες και εισηγήσεις του Δονζελώ, η Ακαδημία αναγνωρίστηκε από το Γαλλικό κράτος. Αναπτύχθηκαν τρία σπουδαία τμήματα στο πνευματικό αυτό ίδρυμα. Το Φυσικομαθηματικό, το Ηθικοπλαστικό και το Φιλολογικό-Καλλιτεχνικό.
Οι λαϊκές μάζες είχανε δικαίωμα στη υψηλού επιπέδου μόρφωση και πνευματική ανάπτυξη.  Επίσης, η προβολή της Ιονίου Ακαδημίας σε Ευρωπαϊκό επίπεδο υπήρξε μεγάλη. Αλλά και σε έργα πρακτικά και χρήσιμα για την καθημερινή ζωή των κατοίκων η εποχή αυτή υπήρξε σημαντική. Βελτιώθηκε η γεωργική παραγωγή και γνώρισαν οι κάτοικοι τα νέα προϊόντα της γης,  που έφεραν οι Γάλλοι και άρχισαν να παράγονται από τους αγρότες.
Οι πατάτες, οι ντομάτες και ένα πλήθος κηπευτικών, ενίσχυσαν τη διατροφή των Κερκυραίων. Η εξέλιξη όμως του συνεχιζόμενου Αγγλογαλικού πολέμου, έφερε νέες ανατροπές στην Ευρώπη και ύφαινε με μαθηματική ακρίβεια, τη μοίρα αυτών των νησιών του Ιονίου. Κατά τη διάρκεια των εχθροπραξιών οι Άγγλοι άρχισαν να επιτίθενται στα νησιά, να τα πολιορκούν και να τα κυριεύουν. Στην Κέρκυρα όμως ανακόπηκε η επιθετική τους ορμή.  Το νησί είχε εκπληκτική για την εποχή οχύρωση. Ο επικεφαλής των επιτιθεμένων, Άγγλος στρατηγός Όσβαλν κήρυξε τον αποκλεισμό του. Ο αποκλεισμός αυτός, κράτησε τρία ολόκληρα χρόνια και ο λαός πέρασε πολύ δύσκολες μέρες. Τερματίστηκε μετά την ήττα της Γαλλίας το 1814 και την επιστροφή των συνόρων της στα εδάφη που κατείχε το 1789.
Στις 12 Ιουνίου 1814 η Αγγλική σημαία κυμάτιζε στα φρούρια του νησιού. Η εξέλιξη αυτή τέθηκε στην κρίση και τις αποφάσεις των νικητών, στο Συνέδριο της Βιέννης.
Εκεί προτάθηκε να δοθούν τα νησιά του Ιονίου στην Αυστριακή κυριαρχία. Η πρόταση αυτή πολεμήθηκε αποτελεσματικά από τον υπουργός των Εξωτερικών της Ρωσίας. Αυτός ο υπουργός του Τσάρου, ήταν ο κόμης Καποδίστριας. Κερκυραϊκής καταγωγής και πρώτος κυβερνήτης της Ελλάδας, μετά την απελευθέρωση της από τον Τουρκικό ζυγό. Το ζήτημα της κυριαρχίας των νησιών συζητήθηκε και πάλι στο Συνέδριο των Παρισίων το 1815. Εκεί, η παρέμβαση του Καποδίστρια ήταν αποφασιστική και διπλωματική. Ζήτησε «καθεστώς απλής προστασίας» των νησιών, από την Αγγλία και τη μελλοντική μετεξέλιξη τους σε ανεξάρτητο κράτος.
Ο Καποδίστριας είχε γνώση μεγάλη και πείρα τεράστια σχετικά με τον χειρισμό μεγάλων θεμάτων και η πρόταση του για την δημιουργία Ανεξάρτητου Ελληνικού Κράτους των Νησιών του Ιονίου, αποτελούσε τον πυρήνα του σχεδιασμού του για την αναγέννηση του Ελληνισμού και την απελευθέρωση ολόκληρου του Ελληνικού Έθνους. Αυτά που πρόσφερε αυτός ο μεγάλος Έλληνας, τότε και αργότερα, ως Κυβερνήτης της Ελλάδας, είναι γεγονός πως δεν έχουν εκτιμηθεί από τους  Έλληνες στον βαθμό που τους αξίζει.
Ο σχεδιασμός του Καποδίστρια λοιπόν πέτυχε με την συνθήκη των Παρισίων, όπου και κατοχυρώνεται η κατοχή των Άγγλων.  Στην Κέρκυρα τοποθετήθηκε λόρδος Αρμοστής. Η Κατοχή των Άγγλων, κράτησε 46 ολόκληρα χρόνια και το καθεστώς «προστασίας» κυριολεκτικά, πάμπολλες φορές, έδειχνε τα δόντια και τα νύχια μιας στυγνής τυραννίας. Οι Άγγλοι λειτούργησαν όπως συνήθιζαν στις αποικίες τους. Άγρια φορολογία, αρπαγή του πλούτου και σκληρότητα σε βάρος του λαού. Οι Αρμοστές που πέρασαν στα 46 χρόνια κατοχής, δεν άφησαν καμία αγαθή ανάμνηση .Ορισμένοι από αυτούς, έγιναν εφιαλτικοί θρύλοι στις αφηγήσεις του λαού. Ακόμη και τώρα μιλάνε για τα χρόνια του «Μέτελα».  Ακόμη και τώρα οι μανάδες στα χωριά φοβίζουν τα παιδιά τους.  «Ησύχασε, γιατί θα σε πάρει ο Μέτελας». Εννοούν τον σκληρό και θηριώδη Άγγλο αρμοστή, Μαίντλαντ. Αυτά για να μη μιλάμε μόνο για τις Τούρκικες θηριωδίες. Υπήρχαν και χειρότερες.  Αυτές που φορούσανε ακριβά γάντια και ημίψηλο καπέλο.
Η ΠΟΛΥΠΟΘΗΤΗ ΕΝΩΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ.
Με την εκδήλωση της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, μεγάλος αριθμός Επτανήσιων, έσπευσαν να καταταγούν και να αγωνιστούν. Ο Αρμοστής Μαίντλαντ εφάρμοσε σκληρές διώξεις σε βάρος αυτών που επιθυμούσαν συμμετοχή στον Εθνικό ξεσηκωμό. Όταν η πορεία της επανάστασης βρήκε ευνοϊκή ανταπόκριση από τα φιλελεύθερα πνεύματα της Ευρώπης και «μπήκε και στους σχεδιασμούς των Άγγλων τραπεζιτών» ως νέα αγορά, τότε η πατρίδα ελευθερώθηκε. Τα Επτάνησα όμως συνέχισαν να δίνουν σκληρούς αγώνες για την πολυπόθητη ένωση  τους με την Ελλάδα. Οι αγώνες αυτοί καρποφόρησαν και οι Επτανήσιοι κατέκτησαν το δικαίωμα της ελευθεροτυπίας. Από εκεί και πέρα, τα πράγματα έγιναν πιο εύκολα και η διάδοση της ενωτικής ιδέας πλημμύρισε τον τόπο. Αξιοσημείωτο είναι πως μια ιστορική συγκυρία ήταν αυτή που ένωσε τα Επτάνησα με τον Εθνικό κορμό. Η περιφορά και η προσφορά του Ελληνικού θρόνου, από τις μεγάλες «προστάτιδες» δυνάμεις, σε όλες τις αυλές της Ευρώπης.  Αυτό έγινε μετά τον διωγμό του  Όθωνα από το θρόνο της Ελλάδας.  Η  προσπάθεια τους να βρουν πρίγκιπα, έστω και άσημο, για να του προσφέρουν το Ελληνικό στέμμα, - προσπάθεια που δεν εύρισκε ανταπόκριση-, οδήγησε την Αγγλία σε μία ριζική απόφαση. Πρότεινε στον πιο άσημο πρίγκιπα της Δανίας το θρόνο και ως έκτακτο προικιό του θρόνου του τα Επτάνησα,  για να μεγαλώσει η επικράτεια του Ελληνικού κράτους που του πρόσφεραν. Έτσι χάριν σ’ αυτή την συγκυρία στις 21 Μάιου του 1864 ο Ελληνικός στρατός κατέλαβε την Κέρκυρα και ύψωσε την Ελληνική σημαία στα κάστρα της.


ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΕΝΩΣΗ
Η Ιόνιος Βουλή διαλύθηκε και όλοι Βουλευτές της Ιονίου Βουλής ενσωματώθηκαν στην Ελληνική Βουλή και εντάχθηκαν στα τότε λειτουργούντα κόμματα. Οι περιπέτειες όμως δεν τελείωσαν εδώ. Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκόσμιου πολέμου, παρά τις διαμαρτυρίες και την αντίθεση της Ελληνικής κυβέρνησης, συμμαχικά στρατεύματα Άγγλων, Γάλλων και Ιταλών, κατέλαβαν την Κέρκυρα και κατέλυσαν προσωρινά την Ελληνική κυριαρχία. Μετά την ήττα της Σερβίας μεταφέρθηκε στην Κέρκυρα η Σερβική κυβέρνηση, η Βουλή και ο στρατός της. Με τη λήξη του πολέμου τα νησιά επανήλθαν και πάλι στην Ελληνική κυριαρχία.
Το 1923 υπήρξε μια Ιταλική κατοχή, διάρκειας ενός μηνός. Έγινε για λόγους διαμαρτυρίας, εξ αιτίας της δολοφονίας των μελών μιας  Ιταλικής αντιπροσωπείας. Μετά την ικανοποίηση των Ιταλικών αιτημάτων, τα στρατεύματα τους αποχώρησαν και η Ελληνική κυριαρχία επανήλθε.


Β΄ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ
Η Ιταλία καταλαμβάνει στις 28 Απριλίου του 1941 την Κέρκυρα και στην συνέχεια τα άλλα νησιά του Ιονίου. Στους Ιταλικούς σχεδιασμούς ήταν η επανασύσταση του Ιονίου Κράτους με πρωτεύουσα την Κέρκυρα κάτω από τη δική τους κυριαρχία.  Τα όρια αυτού του κράτους, Ιταλική φασιστικής έμπνευσης θα αποτελούσαν, τα Επτάνησα στο σύνολο τους και τα παράλια, από τα Ελληνοαλβανικά σύνορα μέχρι τον Αμβρακικό κόλπο. Οι Ιταλοί όμως συνθηκολόγησαν το 1943 με τους συμμάχους και έτσι τα νησιά τα κατέλαβαν οι Γερμανοί. Οι νέοι κατακτητές, πάτησαν στην Κέρκυρα στις 24 Σεπτεμβρίου 1943, ύστερα από πολυήμερες και φονικές μάχες και εμπρησμούς. Αυτές οι καταστροφές, επαναλήφθηκαν και από τους συμμάχους που βομβάρδιζαν τα Γερμανικά στρατεύματα, αλλά κατέστρεφαν συγχρόνως, ότι είχε απομείνει  στο νησί και σκότωναν άμαχο λαό.
Μετά το τέλος του Β΄ Παγκόσμιου πολέμου τα νησιά ελευθερώθηκαν, όπως και το σύνολο του Ελληνικού Έθνους.
Αυτή η συνοπτική ιστορική αναφορά, στα υδάτινα σοκάκια του Ιονίου και στα κιτάπια της Ιστορίας αυτού του τόπου, έγινε για να γνωρίσει ο κάθε ενδιαφερόμενος την ιστορική διαδρομή αυτού του πανέμορφου νησιού και για να αντιληφθεί τον συσσωρευμένο πολιτιστικό του πλούτο, που αποτελεί προϊόν μακροχρόνιας εναλλαγής πολιτισμών.

 

                                                                      ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Η Κέρκυρα χωρίς αμφιβολία μπορεί να μας οδηγήσει αν το θελήσουμε, στη γνωριμία ενός μεγάλου διαχρονικού πολιτισμού που έρχεται από πολύ μακριά. Κυριολεκτικά από τα βάθη των αιώνων. Η γεωγραφική θέση του νησιού και οι εναλλαγές πολιτισμών που δέχτηκε στη μακροχρόνια εξέλιξη της ιστορίας στην περιοχή της Επτανήσου, διαμόρφωσαν ένα παράδεισο πολιτισμού που αξίζει κανείς να γνωρίσει. Ιδιαίτερα σ’ αυτές τις άνυδρες και πολιτιστικά υποβαθμισμένες εποχές που ζούμε η επικοινωνία μας μ’ αυτούς τους θησαυρούς της λογοτεχνία, της ποίησης, της αρχιτεκτονικής και κυρίως της μουσικής παράδοσης, θα γεμίσει ευεργετικά την ψυχή μας και θα βελτιώσει την ποιότητα της ζωής μας.  Σ’ αυτό το εγχείρημα θα μας βοηθήσουν οι  Κερκυραίοι του σήμερα, τα μνημεία του παρελθόντος, οι παραδόσεις,  η κυρίαρχη δύναμη της μουσικής, ο ρομαντισμός που πλανάται σε κάθε εκδήλωση και ο εξωστρεφής χαρακτήρας των κατοίκων της. Γιατί ο   λαός της Κέρκυρας είναι ο συνεχιστής και ο καθρέφτης αυτής της μεγάλης πολιτιστικής κληρονομιάς.
Η Ιόνιος Ακαδημία και η Αναγνωστική Εταιρεία αποτελούσαν από το 18ο αιώνα τους πυλώνες του πνεύματος, της επιστήμης και της τέχνης. Η μόνιμη εγκατάσταση  του Σολωμού στην Κέρκυρα δημιούργησε τις προϋποθέσεις για τη δημιουργία της περίφημης «Επτανησιακής Σχολής», όπου στους κύκλους της λειτουργούσαν πολλοί δοκιμασμένοι ποιητές, αλλά και νεώτεροι, που μαθήτευαν δίπλα στο μεγάλο ποιητή. Ο Πολυλάς,  ο Μάτεσης, Ο Μαρκοράς και άλλοι, ακολουθούσαν τη Σολωμική αντίληψη για τη δημοτική γλώσσα στην ποίησης και στη λογοτεχνία. Η αγάπη για την πατρίδα, τη γυναίκα και τον άνθρωπο, αποτελούσαν τις εμπνεύσεις της έργων τους. Ο 19ος αιώνας ήτανε ο χρυσούς αιώνας για την  τέχνη και τη διανόηση στο νησί που αποτελούσε το πνευματικό κέντρο της Επτανήσου. Τη εποχή εκείνη της μεγάλης δημιουργίας ο φίλος του Σολωμού, ο μουσουργός Νικόλαος Μάντζαρος μελοποίησε το «Τραγούδι εις στην  Ελευθερίαν», του Σολωμού, που μετά από χρόνια έγινε ο Ελληνικός Εθνικός Ύμνος.  Ο λαός της Κέρκυρας αγάπησε τον ύμνο πολύ νωρίτερα από την επίσημη καθιέρωση του.
Αυτός ο λαός, που στη γλώσσα του, οι περισσότερες λέξεις ήτανε για εκατοντάδες χρόνια Ιταλικές, ο λαός που είχε θεοποιήσει τη μουσική και την ποίηση είχε μια μοναδικότητα, όπως άλλωστε όλοι οι επτανήσιοι. Οι Κερκυραίοι διατήρησαν τον ελληνισμό και τη θρησκευτική τους συνείδηση στο διάβα των αιώνων, αλλά πολιτιστικά έγιναν ευρωπαίοι. Βέβαια για να υπηρετήσουμε την ιστορική ακρίβεια, στην διατήρηση των εθνικών και θρησκευτικών χαρακτηριστικών, συνέβαλε και η θετική στάση των κυρίαρχων, ιδιαίτερα των Ενετών. Στη για πεντακόσια περίπου χρόνια κατοχή τους, δεν προσπάθησαν ποτέ να προσηλυτίσουν τους κατοίκους των νησιών. Είχαν την ευφυΐα να προσεγγίσουν το λαό με σεβασμό στα χαρακτηριστικά του και έτσι μπόρεσαν να διατηρήσουν χωρίς σοβαρές αντιδράσεις την κυριαρχία τους για τόσα πολλά χρόνια. Βέβαια το καθεστώς που εγκαθίδρυσαν ήτανε απολύτως αριστοκρατικό και οι ντόπιοι ευγενείς ήτανε δικά τους δημιουργήματα. Όμως ο λαός είχε τη δυνατότητα να επικοινωνεί με τον πολιτισμό και σε κάποιο σημαντικό βαθμό με την τέχνη, τη λογοτεχνία την ποίηση και τη μουσική. Αυτή η δυνατότητα έγινε αφορμή  ανάπτυξης του καλλιτεχνικού κριτηρίου ακόμη και στα απλά στρώματα του λαού. Ο Κερκυραίος με τη ενασχόληση του με τη μουσική και τις εμπειρίες που απόκτησε από τα ακούσματα της, έγινε ο καλλιτεχνικός κριτής όλων των λυρικών θιάσων της Ιταλίας, που πριν πραγματοποιήσουν τουρνέ στην Ευρώπη πήγαιναν στην Κέρκυρα για την πρόβα τζενεράλε. Αν η απήχηση του έργου ήταν ευνοϊκή τότε ο θίασος συνέχιζε την τουρνέ του. Αν όχι, επέστρεφαν στην Ιταλία για τις αναγκαίες αλλαγές και διορθώσεις. Κυκλοφορούν από τότε και από στόμα σε στόμα πολλά περιστατικά θιάσων που γνώρισαν τη θριαμβευτική υποδοχή, αλλά και την αποδοκιμασία του κοινού. Γιατί αυτός ο νησιώτης είχε μια άγια τρέλα, τέτοια που τον έκανε να ξεχωρίζει. Αυτή η ιδιότυπη τρέλα δεν υπάρχει πια στις μέρες μας. Η ισοπέδωση και η «ομοιομορφία» πολιτισμού, η μη πολιτισμού, της σύγχρονης εποχής, έχουνε εξαφανίσει πολλά από τα στοιχεία αυτής της άγιας πνευματώδους τρέλας.
Θα αποτελούσε μέγιστη παράληψη, σε βαθμό που να μηδενίζεται η αξία της όποιας ιστορικής αναφοράς, αν δεν σταθεί κανείς σε κάποιες μικρές αναφορές που σχετίζονται με την επίδραση των τεχνών και ιδιαίτερα της δυτικής μουσικής στα Επτάνησα και κυρίως στην, Κέρκυρα.
Το περίεργο είναι, πως σ’ αυτή την απόλυτα ταξική κοινωνία, κατόρθωσε να ανθίσει με τρόπο αταξικό και λαϊκό, η έντεχνη μουσική. Η επίδραση της Ναπολιτάνικης μουσικής,  που ταίριαξε με  την αυτοσχεδιαστική τάση των λαών της νότιας Ιταλίας, των ακτών της Αδριατικής και της Κέρκυρας, σχετικά με την δεύτερη και τρίτη φωνή σε κάθε μελωδία, λαϊκή η εκκλησιαστική, δημιούργησε την προϋπόθεση για τη δημιουργία του μουσικού πολιτισμού στην Κέρκυρα.  Αυτός ο θησαυρός, υπάρχει έντονος από τον 19ο αιώνα και έδωσε ώθηση στην μουσική παιδεία της Ελλάδας.
Σε αντίθεση με τις άλλες περιοχές της χώρας μας, όπου ο μουσικός πολιτισμός ήταν υποτυπώδης και διχασμένος, στην Κέρκυρα λειτουργούσαν μουσικές ακαδημίες και κτίζονταν θέατρα από τα τέλη του 17ου αιώνα. Το θέατρο Σαν Τζιάκομο,-που στεγάζει σήμερα το Δημαρχείο της πόλης,- κτίστηκε το 1720. Σ’ αυτό το θέατρο, δόθηκε το 1733 η πρώτη παράσταση  όπερας. Ήταν η “Hirone Tiranno di Siracusa”, του Sabadini, [1688].
 Πλήθος Ιταλικών θιάσων, ανέβαζαν στο θέατρο αυτό, το ρεπερτόριο τους σε όπερες.
Και οι όπερες σε αριθμούς έμοιαζαν  σαν την άμμο της θάλασσας. Σωστή λυρική κοσμογονία. Με τον καιρό εμφανίζονται και Ελληνικές συνθέσεις.  Ελληνικά έργα και Έλληνες  ερμηνευτές. Ο σπόρος της μουσικής παιδείας έπιασε και το αποτέλεσμα υπήρξε καθοριστικό για τον πολιτισμό και τη ζωή των κατοίκων. Το πόσο επέδρασε η μουσική στη διαμόρφωση του χαρακτήρα των Κερκυραίων, είναι εύκολο κανείς να φανταστεί. Σημαντικός σταθμός στη μουσική πορεία του νησιού, υπήρξε η ίδρυση της Φιλαρμονικής Εταιρείας Κέρκυρας, το 1840. Αφορμή γ’ αυτή την ιστορική και καλλιτεχνική εξέλιξη,, ήταν η Βασίλισσα Βικτορία της Αγγλίας και η τσιγκουνιά της.
Επί Αγγλικής κατοχής απαγόρευσε, για λόγους οικονομίας, να παίζουν μουσική στις τοπικές γιορτές οι Αγγλικές μπάντες. Για τους Κερκυραίους ήταν αδιανόητο αυτό.  Κυρίως, δεν μπορούσαν να συμβιβαστούν στην ιδέα, να γίνονται οι τέσσερις ετήσιες λιτανείες του Αγίου Σπυρίδωνα, χωρίς μουσική συνοδεία. Η ανάγκη λοιπόν οδήγησε στην δημιουργία της «Φιλαρμονικής Εταιρίας». Αυτοί που είχαν την πρωτοβουλία, ήταν οι νέοι της αριστοκρατίας. Ο κανονισμός μάλιστα του ιδρύματος, όριζε πως μέλη της «εκλέγονταν εκ της «ανωτέρας και ανεπτυγμένης τάξεως». Καθόριζε μάλιστα, ότι τα μέλη θα έπρεπε να «διακρίνονται για την κοινωνική τους θέση και την διανοητική τους μόρφωση».
Οι μουσικοί όμως της μπάντας ήταν παιδιά, ενός κατώτερου θεού, που θα λέγαμε σήμερα. Ήταν άτομα από την plebaglia, την κατώτατη κοινωνική τάξη. Μουσικοί αναλφάβητοι, ρακένδυτοι και εξαθλιωμένοι.
Η πρώτη εμφάνιση της μπάντας, αποτελούμενης από 34 παιδιά, έγινε ακουστικά…και όχι οπτικά.
Στις 11 Αυγούστου του 1841, στην λιτανεία του Αγίου Σπυρίδωνα, έπαιξαν κρυμμένοι πίσω από τα παράθυρα της φιλαρμονικής. Ο λόγος; Δεν είχαν στολές. Την επόμενη χρονιά, έγινε η εμφάνιση τους πλήρης.  Αγοράστηκαν και οι στολές.
Το 1864, που έγινε η Ένωση με την Ελλάδα,  πρωταγωνίστησε στις τελετές και η φιλαρμονική. Η παράδοση λέει, πως οι μουσικοί έπαιζαν με ενθουσιασμό, αλλά και με κάποιο φόβο, αντικρίζοντας τους μυστακοφόρους και αγριωπούς φουστανελάδες των στρατιωτικών τμημάτων, της μητέρας πατρίδας.
Ο Νικόλαος Μάντζαρος, [1795-1872], ο συνθέτης του Εθνικού μας ύμνου, αυτός που έντυσε με μουσική το έργο του Διονυσίου Σολωμού, έγινε ισόβιος πρόεδρος από το 1840 της Φιλαρμονικής Εταιρείας. Το εκπαιδευτικό πρόγραμμα της φιλαρμονικής, ήταν όμοιο με τα κονσερβατόρια της Νάπολης, όπου για χρόνια είχε διδάξει. Εξ άλλου, η έντεχνη μουσική που αναπτύχθηκε στα Ιόνια νησιά, ήταν η μουσική του Ιταλικού νότου. Γενιές μουσικών πέρασαν, -για λόγους ιστορικής εξέλιξης της μουσικής-. Αναφέρω. το μαθητή του Μάντζαρου, τον Σπυρίδωνα Ξύνδα, [1812-1896], όπου έγραψε την πρώτη Ελληνική όπερα, τον «Υποψήφιο Βουλευτή».
Επίσης το Σπυρίδωνα Σαμάρα μαθητή του Ξύνδα. Ήταν σύγχρονος του Μασκάνι, του Λεονκαβάλο και του Πουτσίνι. Έγραψε όπερες. Αυτές που ξεχωρίζουν είναι. Η «Θαυμαστή Ανθώ», η Μάρτυς» και η «Ρέα». Τα έργα του σημείωσαν επιτυχίες στα θέατρα της Ευρώπης. Σημειώνω πως αυτός έγραψε και τον Ολυμπιακό Ύμνο, σε ποίηση του Κωστή Παλαμά.
Αυτός ο μουσικός πολιτισμός αποτέλεσε τον κύριο παράγοντα της διαμόρφωσης του ψυχικού κόσμου των Κερκυραίων και σηματοδοτεί τις τεράστιες πολιτιστικές διαφορές, που είχε αυτός ο τόπος από το σύνολο της χώρας. Ενώ οι άλλοι Έλληνες, στέναζαν κάτω από τον Τουρκικό ζυγό, στην Κέρκυρα είχαν φιλαρμονικές και ανέβαζαν όπερες στο ονομαστό της θέατρο.
Ακόμη και σήμερα, όπου ο πολιτισμός είναι είδος σε ανεπάρκεια, η πόλη της Κέρκυρας έχει τρεις αξιόλογες φιλαρμονικές και κάθε μεγάλο χωριό, διαθέτει και κ’ αυτό τη δική του. Αυτά τα φυτώρια μουσικών και μουσικής παιδείας, τροφοδότησαν και τροφοδοτούν με εκτελεστές και μαέστρους την υπόλοιπη Ελλάδα.
Πόσο όμως θα αντέξει αυτός ο μουσικός παράδεισος της Κέρκυρας;. Αυτή είναι η αγωνία.  Στην εποχή της ευτέλειας, της παγκοσμιοποιημένης ισοπέδωσης και των θορύβων, που έχουν αντικαταστήσει τις μελωδίες, τα πράγματα είναι δύσκολα. Ίσως  η παράδοση και η δοκιμασία αιώνων, κατορθώσει να αντισταθεί. Παρά την εισβολή των τσιφτετελιών, που τα ΜΜΕ προσφέρουν όλο το εικοσιτετράωρο, αυτά τα οχυρά αντιστέκονται.  Ο καιρός θα δείξει αν θα  καταφέρουνε τελικά να διατηρηθούν.
Βέβαια δεν πρέπει κανείς να αγνοεί και την πρακτική και υλική πλευρά. Η ζωή, τα μέσα μεταφοράς, ο ταχύτατος τρόπος μετακίνησης των πληθυσμών, ο συναλλαγματοφόρος, αλλά ισοπεδωτικός τουρισμός, έλυσαν το οικονομικό πρόβλημα του νησιού.  Εξαφάνισαν την πείνα, αλλά δολοφόνησαν συγχρόνως και ένα κομμάτι της ψυχής των Κερκυραίων.  Χάθηκε θαρρείς το αβαρές ρευστό  της υπέρβασης του συναισθήματος, προς χάριν αυτού του μεγέθους που ονομάζεται λογική και συμφέρον. Αν θελήσει κανείς να εντοπίσει τον καθοριστικό παράγοντα, τον καταλύτη, της κατακλυσμιαίας αλλαγής της ζωής στην Κέρκυρα και στα Ιόνια νησιά γενικότερα, θα τον βρει στο πρώτο δρομολόγιο ενός οχηματαγωγού, που έγινε το 1953 και σύνδεσε την Κέρκυρα με την ηπειρωτική Ελλάδα.  Συντόμευσε φανταστικά για τα δεδομένα της εποχής εκείνης, την απόσταση και το χρόνο του ταξιδιού από την πρωτεύουσα. Αντάμα, με εξέλιξη αυτή, έφθασαν και τα πρώτα οργανωμένα τουριστικά καραβάνια. Σημειώθηκε η αρχή του τέλους ενός τρόπου ζωής. Άρχισε να χάνεται η μαγεία, ο αυθορμητισμός, ο θρύλος και η φαντασία.
Θα χαθούν τελείως;
Αυτή είναι η αγωνία αυτού που γράφει αυτές τις γραμμές και πολλών άλλων
Θα αλλοτριωθούν όλα μπροστά στα καραβάνια των τουριστών, που γίνονται καταναλωτές της «μεγαλύτερης Ελληνικής Βιομηχανίας», του Τουρισμού;
Μάλιστα, αυτή τη έκφραση χρησιμοποίησαν επίσημα χείλη, επερώμενα για την τουριστική ανάπτυξη. Τέτοια βαρβαρότητα και ασέβεια.  Με τέτοια μυαλά αντιμετωπίζουμε τους επισκέπτες. Με τέτοια λογική ξοδεύουμε τον τόπο και την ιστορία μας. Όταν οι ξένοι κουραστούν, η βρουν άλλες παρόμοιες «τουριστικές βιομηχανίες», τότε τι θα απομείνει; Ίσως τότε απομείνουν κάποια υπολείμματα ρομαντισμού που θα συντηρούνται από τον έρωτα των λίγων νοσταλγών και των μελετητών της ιστορίας, που επιμένουν να θυμούνται, να μελετούν και να ονειρεύονται ένα καλύτερο κόσμο.



                                                                            


                                                                                     Γιώργος Καπράνος
                                                                             Συγγραφέας, Πρ. Νομάρχης